METODY WYDŁUŻANIA KOŃCZYN – LON, APARATY PIERŚCIENIOWE I MONOLATERALNE

Wydłużanie ponad gwoździem śródszpikowym (LON) – opis procedury

Wydłużanie ponad gwoździem śródszpikowym (ang. lengthening over a nail, LON) to procedura mająca na celu wydłużenie kości, które są krótsze niż normalnie wskutek urazu, zaburzeń wzrostu lub wady wrodzonej. Celem leczenia ubytków kostnych jest osiągnięcie kończyn równej długości. Jest to ważne nie tylko ze względów estetycznych, ale też czynnościowych.

Metoda wydłużania ponad gwoździem śródszpikowym została opracowana z myślą o skróceniu czasu stosowania stabilizacji zewnętrznej. Polega ona na tym, że oprócz stabilizatora zewnętrznego zamontowanego wokół kończyny w środkowej części kości zostaje umieszczony metalowy gwóźdź o niedużej średnicy. Druty i groty stabilizatora zewnętrznego zostają strategicznie umiejscowione w kości w taki sposób, by nie stykały się z gwoździem śródszpikowym.

Po osiągnięciu pożądanej długości kości gwóźdź śródszpikowy jest blokowany przy użyciu śrub, aby zapobiec skracaniu kończyny, następnie stabilizator zewnętrzny można usunąć. Gwóźdź pozostający w jamie szpikowej stabilizuje kość w okresie przebudowy regeneratu kostnego w dojrzałą, twardą tkankę kostną.

Technika wydłużania ponad gwoździem śródszpikowym stanowiła duży krok naprzód. Jednak wraz z pojawieniem się nowoczesnych, teleskopowych gwoździ wydłużających napędzanych polem magnetycznym (Precice), znacznie straciła na znaczeniu. Dziś jest wykorzystywana głównie w tych krajach, gdzie system Precice nie jest dostępny.

Wydłużanie kończyn z użyciem aparatów pierścieniowych

Stabilizatory zewnętrzne to metalowe aparaty, które są mocowane na kościach ręki, nogi lub stopy przy pomocy gwintowanych drutów lub grotów. Druty lub groty są wprowadzane przez skórę i mięśnie do kości. Większość aparatu znajduje się na zewnątrz ciała i dlatego jest on nazywany stabilizatorem zewnętrznym.

Stabilizatory zewnętrzne są wykorzystywane do stopniowego wydłużania kości, prostowania zniekształconej kości lub zmniejszania obciążenia stawu podczas jego dystrakcji. W czasie zabiegu lekarz wykonuje niewielkie nacięcia, a następnie wprowadza do kości druty lub groty. Na nich z kolei montowany jest stelaż aparatu łączony zaciskami i prętami.

Po zabiegu odczekuje się od 5 do 7 dni, aby między odłamami zapoczątkowały się procesy naprawcze. Następnie rozpoczyna się faza dystrakcji. Odłamy są oddalane od siebie w tempie około 1 mm dziennie, a miejsce ubytku wypełnia nowo wytworzona tkanka kostna – regenerat kostny.

Rodzaje stabilizatorów zewnętrznych – pierścieniowe i monolateralne

Zewnętrzne stabilizatory pierścieniowe składają się z dwóch lub większej liczby pierścieni lub półpierścieni otaczających leczoną rękę, nogę czy stopę. Pierścienie są połączone przy pomocy prętów oraz drutów lub grotów. Jednym z przykładów stabilizatora pierścieniowego jest stabilizator Ilizarowa.

Zewnętrzne stabilizatory monolateralne (klamrowe) są zbudowane z jednej prostej szyny, umieszczanej po jednej stronie danej ręki, nogi czy stopy. Szyna jest mocowana do kości przy pomocy śrub, które często są powlekane hydroksyapatytem dla lepszej stabilności zespolenia z kością.