PSYCHOLOGIA NISKIEGO WZROSTU I KOSMETYCZNE WYDŁUŻANIE KOŃCZYN

Kosmetyczne wydłużanie kończyn – operacja na wzrost

Niski wzrost już nie jest problemem. Dzięki postępom w dziedzinie ortopedii możemy bez problemu uzyskać dodatkowe centymetry oraz wyrównać długość kończyn w stosunku do proporcji całego ciała. Dr Walter Windisch, psycholog, używał terminu dysforia wzrostowa (dysforia dosłownie oznacza niezadowolenie, w przeciwieństwie do euforii). Innymi słowy – niezadowolenie z własnego wzrostu. W literaturze znajdziemy jeszcze jeden termin, autorstwa Karen Horney – nerwica wzrostowa.

Normy wzrostu a postrzeganie własnego ciała

Wykres rozkładu wzrostu w danej populacji układa się w kształt dzwonu, tzw. krzywej Gaussa (rozkład normalny). Na jej szczycie znajduje się wartość średnia, charakterystyczna dla największego odsetka populacji. Za prawidłowy wzrost uważa się wartości znajdujące się w zakresie ± 3 odchyleń standardowych (SD) od średniej. Wzrost poniżej 3 SD od średniej, u osób niedotkniętych karłowatością czy niedoborem hormonu wzrostu, uznaje się za niski wzrost. Dla lekarza prawidłowy wzrost mieści się pomiędzy 5 a 95 centylem. Dolna granica tzw. prawidłowego wzrostu dla mężczyzn wynosi 166 cm, zaś dla kobiet – 153 cm.

Relacja między wzrostem a dysforią wzrostową

Schorzenie to jest powiązane z rzeczywistym wzrostem, jednak nie ma takiej wartości granicznej, powyżej której nie można cierpieć na dysforię wzrostową. Większość z nas zakłada, że niezadowolenie ze swojego wzrostu może dotykać jedynie osoby „niskie”.

Problem polega jednak na tym, że postrzeganie niskiego wzrostu może być bardzo różne, zależnie od czynników rasowych, narodowych, a także kulturowych – 178 cm to dużo w Indiach, ale mało w Holandii.

Dysforia wzrostowa – przykład kliniczny z praktyki

Zjawisko to dobrze ilustruje anegdota opisana przez dr. Dror Paley, założyciela Paley Institute:

„Pewien mężczyzna przyleciał do mnie aż z Holandii na konsultację dotyczącą możliwości wydłużenia kończyn. Miał 180 cm wzrostu. Opowiadał, że już jako nastolatek czuł się niski. Był najniższym mężczyzną w swojej rodzinie, nawet jego siostra była tego samego wzrostu co on. Wszyscy jego znajomi byli znacznie wyżsi. Przypomniał mi, że Holendrzy są najwyższą nacją na świecie.

Byliśmy tego samego wzrostu. Sam nigdy nie uważałem się za osobę niską, nie słyszałem też takich opinii ze strony rodziny ani znajomych. Dlatego trudno mi było zakwalifikować go do procedury wydłużania kończyn. Wysłałem go na konsultację psychologiczną. Raport psychologa potwierdzał, że pacjent ma takie same problemy z wizerunkiem swojego ciała, jak wszyscy inni pacjenci, których badaliśmy.

Pomimo obiektywnie wysokiego wzrostu cierpiał na dysforię wzrostową. Badając relację pomiędzy wzrostem a diagnozą dysforii wzrostowej stwierdziliśmy, że początkowy wzrost naszych pacjentów wynosił od 147 do 180 cm u mężczyzn i od 137 do 173 cm u kobiet. Wprawdzie większość pacjentów znajdowała się bliżej dolnej granicy przedziału, jednak obecność osób z górnego przedziału świadczy o tym, że sam wzrost nie jest podstawowym problemem.

Najważniejsza jest własna percepcja wzrostu i proporcji, coś co nazywamy wizerunkiem własnego ciała. Dysforia sylwetki jest zaburzeniem własnego wizerunku. Pacjent uważa się za niskiego niezależnie od swojego rzeczywistego wzrostu, a także niezależnie od opinii otoczenia.”

Kwalifikacja do zabiegu a bezpieczeństwo pacjenta

W praktyce nauczyliśmy się nie kierować własnymi opiniami podczas kwalifikacji do zabiegu. Liczą się odczucia pacjenta. Jeśli chodzi o ryzykowność zabiegu, nie jest ona większa w przypadku osób wysokich. Teoretycznie powinna być nawet niższa, ponieważ w stosunku do wielkości całego ciała przyrost długości kości jest procentowo mniejszy.