JAK DZIAŁA WYDŁUŻANIE KOŃCZYN – STABILIZATORY, REHABILITACJA I GOJENIE KOŚCI

Na czym polega wydłużanie kończyn i korekcja deformacji

Proces wydłużania kończyn i korekcji deformacji wymagają interwencji chirurgicznych. Kiedy kość ulega złamaniu, naturalnie regeneruje się w celu zrośnięcia się złamania. Wydłużanie polega na oddzieleniu kości i bardzo powolnym rozsuwaniu segmentów kości, aby nowa kość mogła powstawać w powstałej przerwie. W miarę powolnego rozsuwania się segmentów kości, kość regeneruje się, co prowadzi do jej wydłużenia.

Rodzaje stabilizatorów stosowanych w wydłużaniu kończyn

Urządzenie używane do wydłużania nosi nazwę stabilizatora. W Paley Institute stosowane są różne rodzaje stabilizatorów, które można podzielić na dwie kategorie: stabilizatory zewnętrzne oraz wewnętrzne stabilizatory lub gwoździe rosnące.

Zewnętrzne stabilizatory są urządzeniami przytwierdzanymi do kości za pomocą drutów i pinów. Działają jak rusztowanie, wspierając oddzieloną kość i mechanicznie wydłużając kończynę.

Wewnętrzne stabilizatory, czyli teleskopowe gwoździe śródszpikowe, są wszczepiane do jamy szpikowej i sterowane za pomocą zewnętrznego pilota ERC. Pilot obraca magnes wewnątrz gwoździa, który napędza mechanizm śruby, wydłużając teleskopowy pręt.

Etapy procesu wydłużania – rozciąganie i konsolidacja

Proces wydłużania dzieli się na dwa etapy: etap rozciągania (dystrakcji) oraz etap konsolidacji. Podczas operacji wykonywana jest osteotomia, po której zakłada się stabilizator. Po operacji większość pacjentów przebywa w szpitalu przez dzień lub dwa, a rehabilitacja rozpoczyna się dzień po zabiegu.

Rozciąganie rozpoczyna się kilka dni do tygodnia po operacji. Jego tempo wynosi około 1 mm dziennie, ale może się różnić w zależności od tolerancji kości i tkanek miękkich. Pacjenci i ich bliscy uczą się regulować stabilizator zewnętrzny lub obsługiwać pilot ERC w przypadku gwoździa PRECICE.

Rehabilitacja i fizjoterapia w trakcie wydłużania kończyn

Pacjenci zazwyczaj rozpoczynają fizjoterapię po opuszczeniu szpitala. Jest ona kluczowym elementem procesu i powinna odbywać się codziennie. Większość pacjentów uczestniczy w terapii pięć razy w tygodniu oraz wykonuje ćwiczenia domowe w weekendy.

Kontynuacja ćwiczeń w domu jest kluczowa dla sukcesu wydłużania. Im większa aktywność pacjenta, tym lepszy efekt funkcjonalny. Fizjoterapia podczas wydłużania różni się od rehabilitacji po innych operacjach ortopedycznych. W miarę wydłużania mięśnie stają się coraz bardziej napięte, a zakres ruchu stawów ulega ograniczeniu, co może sprawiać wrażenie pogarszania się stanu pacjenta.

Monitorowanie gojenia kości i zakończenie leczenia

Po osiągnięciu pożądanej długości kończyn kość przechodzi do fazy konsolidacji. Stabilizator pozostaje na miejscu do czasu pełnego stwardnienia nowej kości. Całkowity czas noszenia stabilizatora wynosi około 1 miesiąca na każdy centymetr wydłużania u dzieci oraz 1,5 – 2 miesięcy (lub dłużej) u dorosłych.

Gojenie kości jest monitorowane za pomocą badań RTG wykonywanych co miesiąc. Gdy zespół medyczny uzna, że nowa kość jest wystarczająco wytrzymała, stabilizator zostaje usunięty w ramach niewielkiego zabiegu ambulatoryjnego.